روز اول پیش خود گفتم
دیگرش هرگز نخواهم دید
روز دوم باز میگفتم
لیک با اندوه و با تردید
روز سوم هم گذشت اما
بر سر پیمان خود بودم
ظلمت زندان مرا میکشت
باز زندانبان خود بودم

       حالا دیگه تو رو داشتن خیاله 
              دل اسیر آرزوهای محاله             
                غبار پشت شیشه میگه رفتی            
                       ولی هنوز دلم باور نداره                       

آن من دیوانه عاصی
در درونم هایهو می کرد
مشت بر دیوارها میکوفت
روزنی را جستجو می کرد
در درونم راه میپیمود
همچو روحی در شبستانی
 بر درونم سایه می افکند
همچو ابری بر بیابانی

                                                  غبار پشت شیشه میگه رفتی

                                                                     ولی هنوز دلم باور نداره !

می شنیدم نیمه شب در خواب
هایهای گریه هایش را
در صدایم گوش میکردم
درد سیال صدایش را
شرمگین می خواندمش بر خویش
 از چه رو بیهوده گریانی
در میان گریه می نالید
دوستش دارم نمی دانی !

        حالا راه تو دوره
            دل من چه صبوره    
             کاشکی بودی و می دیدی   
                    زندگیم چه سوت و کوره          

بانگ او آن بانگ لرزان بود
کز جهانی دور بر میخاست
لیک درمن تا که می پیچید
مرده ای از گور بر می خاست
مرده ای کز پیکرش می ریخت
عطر شور انگیز شب بوها
قلب من در سینه می لرزید
مثل قلب بچه آهو ها

                                                  قلب من در سینه میلرزد !    مثل قلب بچه اهو ها !

                                                                    دوستش دارم ! نمیدانی !

در سیاهی پیش می آمد
جسمش از ذرات ظلمت بود
چون به من نزدیکتر میشد
ورطه تاریک لذت بود
می نشستم خسته در بستر
خیره در چشمان رویاها
زورق اندیشه ام آرام
می گذشت از مرز دنیا ها

   آسمون از غم دوریت  
     حالا روز و شب می باره     
             دیگه تو ذهن خیا بون            
                 منو تنها جا می ذاره                  

باز تصویری غبار آلود
زان شب کوچک  ‚ شب میعاد
زان اطاق سکت سرشار
از سعادت های بی بنیاد
در سیاهی دستهای من
می شکفت از حس دستانش
شکل سرگردانی من بود
بوی غم می داد چشمانش

                                     مینشستم خسته در بستر !     خیره در چشمان رویاها !                                       

                                                             بوی غم میداد چشمانش !

ریشه هامان در سیاهی ها

قلب هامان میوه های نور
یکدیگر را سیر میکردیم
با بهار باغهای دور
می نشستم خسته در بستر
خیره در چشمان رویا ها
زورق اندیشه ام آرام
میگذشت از مرز دنیا ها

  خاطره مثل یه پیچک 
    می پیچه رو تن خسته م   
            دیگه حرفی که ندارم           
                 دل به خلوت تو بستم               

روزها رفتند و من دیگر
خود نمیدانم کدامینم
آن مغرور سر سخت آنروزم  
یا من مغلوب دیرینم ؟
بگذرم گر از سر پیمان
میکشد این غم دگر بارم
می نشینم شاید او اید
عاقبت روزی به دیدارم

                                                     خود نمیدانم کدامینم!   

                                                                    آن مغرور سرسخت !

                                                            یا آن مغلوب دیرین !

                مینشینم شاید او آید ...

   عاقبت روزی به دیدارم ...

                                            مینشینم شاید او آید عاقبت روزی به دیدارم !

                          شاید او آید ...                    

                                    شاید او آید روزی به دیدارم ...